بر پايهء اين دو آيهء شريفه ، كشت‌گاه نطفهء مرد ، زن اوست . زن به منزلهء زمين زراعت است كه كشاورز دانه‌ها را در آن مىكارد . زنان لباس مردان و مردان لباس زنان هستند . اين دو آيه مىگويد : جاىگاهى كه خداوند براى وضع نطفه قرار داده ، همان زوجه يا كنيز مرد است . امّا اگر گفته شود كه ادعاى اين فقيهان با آيات ياد شده منافات ندارد ، آنان در پاسخ مىگويند كه خدا زنان را حرث و محل كشت قرار داده و اطلاق آيهء شريفه ، انصراف به همان روش و سبك معمول دارد ، كه جماع و مقاربت جنسى است ، زيرا در اين صورت ، تشبيه در آيهء شريف معناى حقيقى خود را پيدا مىكند و زن به منزلهء كشتزار و نيز لباس مرد مىشود . بنابراين ، آميزش ، مصداق آيهء شريفه خواهد بود و غير از راه آميزش اگرچه ممكن است سبب توليد مثل شود ، در آن صورت جملهء فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ آن را تقييد مىزند و مىگويد : وقتى زنان كشتزار شما بودند ، به هرگونه‌اى كه مىخواهيد از اين كشتزار استفاده كنيد . اين حاصل استدلال كسانى است كه مدعى هستند ، عمل تلقيح مطلقا ممنوع است . روايت ديگرى كه هم بر مقصود اين دسته از فقيهان دلالت مىكند و هم منع تلقيح را مىرساند ، روايتى است كه طبرسى در الاحتجاج آورده است : إنّ زنديقا قال له : لم حرّم اللّه إتيان البهائم ؟ قال : كره أن يضيع الرجال ماءه ، و يأتي غير شكله ، و لو أباح اللّه ذلك لربط كلّ رجل أتانا يركب ظهرها و يغشي فرجها ، و كان يكون في ذلك فساد كثير ، فأباح الله ظهورها ، و حرّم عليهم فروجها ، و خلق للرجال النساء ليأنسوا و يسكنوا إليهنّ ، و يكنّ موضع شهواتهم و أمّهات أولادهم ؛ « 1 » زنديقى از حضرت صادق عليه السّلام پرسيد : چرا خداوند آميزش با چهارپايان را حرام كرد ؟ امام عليه السّلام فرمود : خوش نداشت مرد آب خود را هدر دهد و آن را در غير آنچه خداوند بر او روا داشته است قرار دهد ، ( هدف ارضاى شهوات است ) اگر خداوند آميزش حيوانات را حلال مىكرد ، هر مردى ماده الاغى را اختيار مىكرد ، و حاجت خود را برمىآورد .

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 14 ، ص 265 .